It isn’t a goodbye, it is a see you later!

Nederlandse versie staat onderaan dit bericht.

After Italy everything passed by very fast. I got a lovely surprise evening from my friends of Heemskerk, there were three days of great party during the Kermis in Heemskerk, my goodbye party was just a lot of fun and the extra days with the girls from Breda are a lovely memory as well. It was actually very strange because it was not sad to say goodbye to everyone it was in my eyes very special. I felt a lot of love from a lot of people who were with me in the last weeks and though I do not realize yet that I would not see them for a long time I do hope they will all come to visit me when possible. I am so grateful for all the beautiful words said and written in the little book I got from them, that I felt horrible when I heard my suitcase with the book included was missing when I arrived at Montevideo (but I will tell you more about this bellow).

After my grandfather’s 91st birthday on Sunday and some last struggles with all the luggage I wanted to take with, I left Monday the 15th to Uruguay. Besides, having to hand in my hand luggage in Amsterdam because the airplane was too full, the rest of the trip went very well. There was almost no turbulence and I had even slept a few hours. I arrived a little later at Montevideo as planned, but that was not really a problem. However, it was a problem that my hand luggage did not arrive to Montevideo as they had promised me when they labelled the small suitcase in Amsterdam. When going to the help desk I got the news that when they would find my luggage they would send it as soon as possible to the address I am staying. Finally after arranging everything for the suidcase I could pass on to the arrival hall where Maxi was already waiting for a few hours. Luckily, Thursday my suitcase got already delivered at home.

That same day I was already sitting in Estadio Centenario (Centenario Stadium) for my first football match from Peñarol for the Copa SudAmericana of the year. It keeps being special seeing all these people screaming and singing the whole match and even more when Peñarol makes a goal. It is lots of fun, though I feel very Dutch when I am just applauding, screaming one Jeeeehh and sitback on my seat again after 10 seconds. They hug, jump, scream, hug again, start singing even louder and continue jumping for like 5 minutes after the goal before they applaud. It is an amazing experience to see, but even I am happy for the goal it is difficult to have the same enthusiastic feelings as them. But, maybe this will grow with the years.

The rest of the weeks were days of meet ups with friends and family. Though, I did not even see the half of the people I know yet,  for sure this will happen in the next weeks. For now, I feel very welcome again by Maxi and his family, my friends and my “own” family. It is good to be back.

With work it isn’t going that well till now, though I just arrived so I take it easy. I have my Curriculum Vitae in Spanish and it is online now, so hopefully I will find something. Also friends told me they will help me finding a something, so that is nice. Furthermore, I went yesterday to the Migration Office, where I arrived around 9 (their opening time), but I was already too late to get a number so they could help me. I have to get back there once before 8 a.m. I did got a paper with all the documents etc I need to bring with to obtain my Uruguayan residence, but most of the information was already known.

To end this story I would love to thank everybody who was at my goodbye party, the ones who have showed their sympathy and everybody who just let hear something. I really appreciate it! I loved all the beautiful and warm texts everybody wrote in the notebook and at cards. And I enjoyed a lot the funny video’s, PowerPoint presentations and word documents which were at the USB stick! Thank you all so much! It makes me feeling so good to see all this. You all will be missed! Thank you, thank you, thank you! You are great people! And I truly hope to see each one of you ones here in Uruguay, and otherwise it is for sure I COME BACK. Because, it wasn’t a goodbye it was an I see you later!

P.s. the bathroom is almost finished :D!


Na Italie ging het allemaal erg snel. Ik had van de meiden uit Heemskerk een super gezellige verassings avond gehad, gevolgd door drie dagen groot feest tijdens de Heemskerker kermis, mijn afscheidsfeest dat erg mooi was en daarna een paar extra dagen visite van de meiden uit Breda wat ook een fijne herinnering is. Het was eigenlijk best raar want het was niet verdrietig om gedag te zeggen van iedereen het was juist in mijn ogen erg speciaal. Ik heb zoveel liefde gevoelt van de mensen die ik de laatste weken heb gezien en ondanks dat ik niet besef dat ik ze allemaal voor zo’n lange tijd niet zal zien hoop ik echt dat ze me allemaal een keer komen opzoeken wanneer mogelijk. Ik ben erg dankbaar voor alle mooie woorden die gezegd zijn en geschreven zijn in het het notitie boekje dat ik van ze heb gehad, ik voelde me daarom ook echt verschrikkelijk toen ik hoorde dat mijn koffertje met het boekje erin vermist was wanneer ik aankwam in Montevideo (maar daar vertel ik jullie zo meer over).

Na opa’s 91ste verjaardag op zondag en de laatste worstelingen om de bagage die ik mee wou nemen in de koffers te krijgen , vertrok ik maandag de 15de naar Uruguay. Behalve dat ik mijn hand bagage koffer moest afgeven in Amsterdam omdat het vliegtuig te vol was, verliep de rest van de reis erg goed. Er was bijna geen turbulentie en ik heb zelfs een paar uur geslapen. Ik kwam met een kleine vertraging aan in Montevideo, maar dat was niet echt een probleem. Wat wel een probleem was, was dat mijn handbaggage koffertje niet was aangekomen in Montevideo zoals ze beloofd hadden tijdens het labelen van de koffer in Amsterdam. Nadat ik naar de hulp balie was gegaan kreeg ik het nieuws dat als  ze mijn koffertje zouden vinden ze het gelijk door zouden sturen naar mijn verblijf adres. Daarna kon ik eindelijk de douane door waar Maxi al een paar uur stond te wachten. Gelukkig werd Donderdags mijn koffertje thuis afgeleverd.

Op de dag van aankomst zat ik al in Estadio Centenario (Stadion Centenario) voor mijn eerste voetbal wedstrijd van Peñarol voor Copa SudAmericana van het jaar. Het blijft speciaal om te zien hoe alle supporters schreeuwen en zingen gedurende de gehele wedstrijd en nog erger wanneer Peñarol een doelpunt maakt. Het is erg leuk, al voel ik mezelf wel erg Nederlands wanneer ik rustig applaudiseer, een kleine Jeeehh roep en na 10 seconden weer rustig ga zitten. Hun knuffelen, springen, schreeuwen, knuffelen nog een keer, zingen nog iets luider als dat ze al deden en blijven 5 minuten na het doelpunt nog staan springen voordat ze applaudiseren. Het is geweldig om te zien, maar al ben ik erg blij voor het doelpunt, vind ik het moelijk om net zo enthousiast te reageren als hun. Misschien komt dit nog met de jaren.

De rest van de week heb ik vrienden en familie gezien. Alhoewel ik nog niet eens de helft van de mensen heb gezien die ik ken, weet ik dat dit zeker zal gebeuren in de aankomende weken. Tot nu toe voel ik me erg welkom bij Maxi en zijn familie, mijn vrienden en mijn “eigen” familie. Het is fijn om terug te zijn.

Met het vinden van werk gaat het nog niet heel goed, maar goed ik ben hier net aangekomen dus ik doe het nog rustig aan. Ik heb wel mijn Curriculum Vitae in het Spaans staan en online gezet, dus ik hoop snel wat te vinden. Ook vrienden hebben gezegd dat ze willen helpen om wat voor me te vinden, dus dat is fijn. Verder ben ik gisteren naar de immigratie dienst geweest, ik was er rond 9 uur (hun openingstijd), maar ik was al te laat om een nummer te krijgen zodat zij mij konden helpen. Ik moet een andere dag terug komen voor 8 uur ’s ochtends om een nummertje te krijgen. Ze hebben me daarnaast wel een papiertje gegeven met informatie welke documenten etc ik nodig heb om mijn Uruguayaanse verblijfsvergunning te krijgen, maar de meeste van die informatie had ik al.

Om het verhaal te beeindigen wil ik iedereen heel graag bedanken die op mijn afscheidsfeest zijn geweest, degene die sympathie hebben getoont en iedereen die iets van zich heeft laten horen. Ik waardeer het enorm! Ik vond alle mooie en warme teksten van iedereen geweldig in het boekje en op de kaarten. En ik heb gigantisch genoten van de grappige filmpjes, de PowerPoint presentaties en de Word documenten die op de USB stick stonden! Iedereen gigantisch bedankt! Het doet me erg goed om dit allemaal te zien. Jullie zullen zeker worden gemist! Bedankt, bedankt, bedankt! Jullie zijn super! Ik hoop echt jullie allemaal hier in Uruguay een keer te mogen ontvangen, en anders is het zeker IK KOM TERUG. Want het was geen gedag voor altijd het was een tot ziens!

P.s. de badkamer is bijna klaar :D!

4 thoughts on “It isn’t a goodbye, it is a see you later!

  1. Hoi Lindy,

    Leuk om te lezen hoe het met je gaat. Wij houden hier je moeder wel bezig 😉 Succes met alles wat je aan t ondernemen bent en zie uit naar je volgende update.
    Groetjes xx

    Like

  2. Hi Lindy, Leuke foto’s en verslag van je reis in noord Italie!
    Fijn om te lezen dat je het helemaal naar je zin hebt in Uruguay.
    Blijf genieten & succes met vinden van een leuke job
    groetjes, Margret

    Like

  3. Goed verhaal Lin
    Zo krijgen wij toch weer een aardige indruk, al hebben wij natuurlijk nog wel even een deel meegemaakt
    Dat werk komt vast goed Blijven netwerken en in jezelf blijven geloven
    Besos

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s